10-07-2009 | Het Bed
De buren keken verbaasd op toen ze donderdag 9 juli, vrijdag 10 juli en zaterdag 11 juli gingen winkelen bij zelfbediening Blijmare. Naast de winkel stond warempel een bed. Eentje met een deur en een telefooncel bovendien.
Dit was het derde luik van O Parleur, het buurtinitiatief rond verhalen uit de wijk.
Wie in het bed ging liggen en de telefoon van de haak nam, kreeg zowaar een stem aan de andere kant te horen. En een heel verhaal over zijn nachtmerries en andere beslommeringen.
Tussendoor mocht de buurtbewoner ook vertellen over zijn eigen buurt.
Weldra komen de verhalen op de website van O Parleur. Zodra we hier meer over horen, plaatsen we een bericht op de website.
16-05-2009 | O Parleur
O Parleur is een initiatief van Het Klein Verhaal in samenwerking met Brugse Zomercheques.
Het bestaat uit drie luiken. Lees hieronder het verhaal van elk luik!
15-05-2009 | De Smoefelwandeling
O Parleur voorzag voor de tweede avond een virtuele wandeling door de wijk. Het Knotwilgcomité wilde hiervan een live gebeuren maken, met haltes voor een kleine versnapering, een paar bezoeken en oude volksspelen.
De weergoden beslisten er anders over! Tegen 16 uur begon het te regenen en tegen 19 uur viel de regen met bakken uit de lucht. Bij dit weer op stap gaan, het leek ons geen gezond idee. En dus maakten we van de nood een deugd en nodigden we onze buren uit voor een virtuele wandeling door onze straat.
Alle buren schreven hun namen op hun huis op de grote kaart van de Knotwilgenlaan. Ook de andere bezienswaardigheden en de pleintjes kregen een plaatsje.
Guido kon er niet bij zijn, maar zijn foto's van het voetbalploegje dat aan de basis lag van de rommelmarkt, werden met veel belangstelling bekeken. Yvan vertelde honderduit over het prille begin van onze straat, toen er nog nauwelijks iemand woonde en hij een uitzicht had over de vele lege kavels.
Intussen genoten we van een kopje lekkere soep, een huisproduct van Guido en Yvette.
De heer Devisch, diaken van de kapel Blijmare, nodigde ons uit voor een bezoek aan de kapel. Hij was de gedroomde gids! De heer Devisch blijkt geboren te zijn op de hoeve die op het domein van de Koude Keuken stond. Hij kent heel deze buurt al sinds zijn kinderjaren en maakte de verkaveling van de 25 ha landbouwgrond tot een woonwijk van nabij mee. In geen tijd waren de meeste kavels bebouwd en bruiste het hier van de jonge gezinnen.
We vernamen dat de heer Roger Staelens, onderwijsinspecteur, de naam gaf aan onze wijk en bijgevolg ook aan het schooltje en de kapel. De inwoners van de wijk hadden immers het gevoel dat ze niet zo maar deel uitmaakten van Sint-Andries en ze wilden een eigen naam.
Het schooltje kwam er eerst, maar veel gezinnen wilden ook een eigen kapel. In afwachting daarvan, werd de mis opgedragen in de recreatiezaal van het wijkschooltje. Dat gebeurde vanaf 1972. In 1978 werd de kapel ingewijd en aan de heilige Hubertus toegewijd.
Hier ontstond ook het comité Blijmare dat nog maandelijks bijeenkomt om de liturgie van de kerkdiensten te bespreken. Jaarlijks organiseert het comité een feest voor de gepensioneerden uit de wijk. Het comité haalt zijn inkomsten uit de opbrengst van de bar in het wijkschooltje tijdens de rommelmarkt. Die rommelmarkt wordt intussen door een privé-persoon georganiseerd.
Het regende nog steeds en dus wandelden we terug naar het schooltje. Kristof had voor oude volksspelen gezorgd en het gezelschap leefde zich uit op de sjoelbak. Intussen proefden we van een lekker stukje pizza.
De proefjes volgden elkaar in snel tempo op: een fotopuzzel in elkaar steken, behendig een balletje tot in het verste holletje laten rollen terwijl je met z'n tweeën de bewegingen van de plank stuurt ... De ene buur was er al behendiger in dan de andere en er werd veel gelachen!
Adelin had voor appeltaart maison gezorgd. De competitie wakkerde aan: welk duo zou het halen? Er werd geoefend, geprobeerd, opnieuw gespeeld ...
Kristof en Servaas blonken in alle spelletjes uit en het was maar goed dat ze officieel niet aan de wedstrijd deelnamen of ze gingen met alle prijzen lopen!
Toen het even wat minder regende, wandelde het hele gezelschap naar de prachtig aangelegde Japanse tuin van Willy en Thérèse. Iedereen genoot van de deskundige uitleg.
Dan was het tijd voor een jenevertje en een laatste behendigheidsspel. De winnaars kregen een flesje wijn mee naar huis.
Iedereen was het erover eens dat zo'n gezellige buurtavond ideaal is om elkaar beter te leren kennen!
En nu wachten op het O Parleurbed! Welke verhalen zullen we daar te horen krijgen?
23-04-2009 | De Grote Verhalenavond
De uitnodigingen waren bezorgd, de flyers verstrekten meer uitleg, de affiches kleurden de straat, de comitéleden waren er klaar voor, maar ... zouden onze buren er zin in hebben? Per slot van rekening was dit een heel nieuw initiatief van de Brugse zomercheques! Het was nog nauwelijks bekend ... en wij, het Knotwilgcomité, hadden de sprong in het diepe gewaagd. Zou het water te diep zijn?
Al om zeven uur waren alle comitéleden present. Alleen Jenny moest verstek geven wegens een sukkelknie. (We wensen haar vanaf hier een voorspoedig herstel). Drankjes en huisgebakken cake stonden klaar. Een klein cirkeltje stoelen wachtte op bezoekers.
We hadden gekozen voor de formule van de Ronde Tafel van koning Arthur. Die werd ook miraculeus groter naarmate er meer ridders aan zaten. Wij schoven meer stoelen en lage tafels aan, naarmate er meer buren bij kwamen.
Tegen halfacht zaten 25 buren gezellig te keuvelen, voorzien van een drankje en een hapje. Guido, bedreven in kalligrafie, bezorgde elke buur meteen een handige steekkaart met zijn voornaam erop. We zagen er misschien een beetje als gevangenen in een Amerikaanse film uit, maar op die manier kon iedereen zijn buur meteen met de voornaam aanspreken en dat is altijd meegenomen.
Jaak verwelkomde iedereen en toen kon de Grote Verhalenavond van start gaan.
Helemaal volgens het boekje stelde elke bewoner zich kort voor: waar woonde hij, hoe lang woonde hij al in de Knotwilgenlaan ... wat wilde hij nog meer over zichzelf kwijt ... Stefanie noteerde het allemaal netjes, want uit al deze verhalen moest straks de Grote Smoefelwandeling geboren worden.
Het comité had vele vragen over de Knotwilgenlaan voorbereid - dat op zich was al plezierig - en nu lieten we ze los op onze buren.
Binnen het uur kenden we de geschiedenis van onze wijk. We hadden de oudste bewoners - in jaren bewonerschap, natuurlijk - in ons midden. We leerden dat er vroeger zelfs een koude bakker woonde, en dat er drie slagers waren - niet op hetzelfde moment, wel in hetzelfde huis. En dat Blijmare zijn naam gekregen had door het kerkje. Dat de Rommelmarkt eigenlijk ontstaan was uit een initiatief om een jeugdvoetbalploegje te sponsoren. Dat Marcel en Fabienne hier een zelfbediening uit de grond gestampt hadden en nu van hun verdiende rust genoten. En natuurlijk, we leerden onze buren nog beter kennen.
Intussen ging ons Rode Boekje van hand tot hand. Onze buren schreven er hun eerste, leukste, slechtste herinnering in neer. En wat is nu fijn om vast te stellen: haast niemand heeft slechte herinneringen en bij veel buren is de leukste herinnering het moment toen ze hun huis in onze straat kochten. Fantastisch toch!